Mijn fabelachtige dromen.

Mijn droom.........

Ik liep door de straten van Maastricht. Het was oorlogstijd, in de zin van sfeertje als in de eerste wereldoorlog, maar die oorlog was ergens ver weg.
Ik woonde in het centrum van Maastricht. Mijn vriend was ergens bezig met iets en zou ook zo komen. Ik liep naar huis en kwam bij een huis terecht in de grote staat in Maastricht, het huis werd leeg verkocht. Een mooi oud huis, veel geschiedenis gezien. In dat huis...relatief kleine ramen met dikke vitrage ervoor, geen inkijk dus, maar toch was het huis heel licht van binnen. Naar gelang de ramen zou je het eerder vrij duister verwachten, maar nee. heel licht en heel aangenaam.
In dat huis waren de meest vreemde en prachtige dingen, oude snuisterijen uit de hele wereld en ongelofelijk aparte oude meubelstukken. oud, maar niet zichtbaar oud.
Mijn aandacht werd getrokken door een paar speciale kasten, aan de buitenkant niet eens herkenbaar als kast, eerder als boom. en elke kast was uit één boom gemaakt zeg maar. Bomen... eeuwenoud. Duidelijk herkenbaar door hun grootte en breedte. De buitenkant was wel gepolijst en glimmend maar het had wel het kronkelige van de bast, heel natuurlijke boomvormen dus. Het waren kasten maar niet herkenbaar als kasten, je kon geen deurtjes of laden herkennen. Totdat je goed keek, van heel dichtbij, dan ineens was wel iets te zien. Elke hobbel en kronkel in het hout was iets, of een kastje of een lade. En helemaal zonder sleutels of zo.
Ik deed een paar kastjes en lades open om te kijken wat erin stond maar daar kwam nog veel meer wonderlijks uit. Prachtige dingen die ik wel nader wou bekijken maar eigenlijk al wist wat het was.
Ik bekeek me de kast nog eens en deed een stapje terug om dat goed te kunnen doen. Mijn oog viel op een kastje onderin, Ik stapte weer richting kast en bukte me om het kastje open te maken.
Dat ging als vanzelf open en het kastje was helemaal gevuld met zachte mooie stofjes. Uit het midden van al die stofjes verscheen een naaidoos. Een enorme houten kist die bijna precies in dat kastje paste, de ruimtes die over waren werden opgevuld door de stofjes. Ik trok de kist iets verder naar buiten om te zien of er nog wat in zat. Het gekke was dat de kist nog niet eens helemaal uit de kast was, maar toch ging de deksel open. In die kist, weer allemaal stofjes in mooie lichte kleuren en in het midden van die stofjes.... een stapeltje roze doorschijnende handschoentjes....echt 4 of 5 paar. Ik vroeg me af waarom die handschoentjes daarin lagen en waarom niemand die delicate dingetjes ooit gebruikt had.

Ik moest langzaamaan eens gaan, en ik schoof alles weer terug op zijn plaats. De kasten waren van mij, dat wist ik zeker. Ik moest en zou die kasten weerzien.
Ik heb ergens in de loop van alles wel twee kleine glazen potjes gevonden die ik wel wou hebben, maar die waren gevuld met pilletjes. Van de oude bewoner van dat huis concludeerde ik en ik zou de pilletjes wel verwijderen.

Ik heb het beeld van die prachtige kasten nog op het netvlies staan en het geeft me toch een heel speciaal gevoel dat ik ze mocht zien en onderzoeken. Het huis bestaat niet in Maastricht, of het moet op die plek gestaan hebben, een paar honderd jaar geleden. Nu is daar V&D, de vroegere oude stadskern dus.

Engelen droom.

Ik had nooit echt iets met engelen totdat ik kennis maakte met mijn goeie vriendin Sanne.

Ze vertelde me dat ze er best veel troost aan had soms en ik ben maar eens gaan lezen erover. Nou moet ik zeggen dat de kerkelijke verbinding met engelen tot op dat moment bepalend was voor mijn gedachten over dat onderwerp, dus dat was min of meer voor mij niet weg gelegd. Kerk en ik gaan niet samen ben ik bang. Op een avond, na weer wat gelezen te hebben ga ik naar bed met de gedachte “laat me maar zien hoe ik met jullie moet omgaan, of jullie bestaan”.

Deze droom was het gevolg van die gedachte.....

Ik lig te slapen in mijn droom en er staat een gedaante naast me die me wekt. Een mooie meneer, donker, iets langer krullend haar gekleed in een smetteloos wit hemd en zwarte broek staat naast me. Ik schrik niet want dit gebeurt me wel vaker, alleen dat de man zo duidelijk tegen me praat ben ik niet gewend. Normaal gesproken is dat wat aan de onduidelijke kant.

Ik vraag hem wat we gaan doen als hij zegt dat hij me meeneemt, en hij zegt geduldig “je ziet het zo wel”.

Een ogenblik later zie ik dat we over een gebergte vliegen, bedekt met sneeuw. Het valt me op dat ik het koud zou moeten hebben maar dat is niet het geval. Ik meld dat ook aan de meneer maar hij glimlacht alleen maar. Dan gaan we hoger, en hoger.. Door wat wolken heen lijkt het wel. In de verte zie ik een tempelachtig bouwwerk dat me sterk aan de Acropolis doet denken, maar het is lichter. De steensoort waarvan het gemaakt is, is heel licht. Lichtgevend lijkt het wel.

We komen dichterbij en het volgende ogenblik staan we in die tempel. De steensoort blijkt het witste marmer te zijn dat ik ooit zag. Overal pilaren enorm groot met gouden randen overal, ook langs het plafond. Het is er heel helder en licht, aangenaam warm ook. Ik sta in het midden van de ruimte die heel wijds lijkt maar ook weer niet. Aan de kant waar ik een soort altaar zou plaatsen staat de meneer... Met schitterende grote witte vleugels die trots en verwelkomend uitgestrekt zijn. Hij lijkt heel groot, maar is toch ook weer gewoon het normale menselijke formaat zeg maar. Op mijn vraag wat dat voor plek is zegt hij “daar kom je wel achter mettertijd”. Ik zeg tegen hem dus jullie bestaan. “Ja wij bestaan, en we zijn er altijd. Overal waar we nodig zijn en hulp kunnen bieden”. Maar mijn kritische geest zegt natuurlijk tegen hem “hoe zit dat dan met de kerk??? Ik geloof niet in wat daar verkondigd wordt”. “Je zult daar een goede manier voor vinden om er mee om te gaan” vertelt hij me en ik ben tevreden met dat antwoord. Ik vraag nog of hij me terug brengt, maar die vraag is overbodig. Ik zie hem glimlachen en het volgende wat ik weet is dat ik in mijn bedje lig en wakker word. Ik lig een tijdje in het vage ochtendlicht te mijmeren over wat ik net gedroomd heb, het was zo echt, zo mooi. Zulke dromen wil ik wel vaker... wie niet.

Ik kan me heel goed vinden in de gedachte dat een engel een soort energie is die positief aangewend kan worden om dingen te laten veranderen. Dat het een menselijke vorm aan neemt in onze gedachten is meer door het feit dat de mens het als een soort van oervorm ziet. Het moet op een mens lijken anders snappen we het niet. Ook het kerkelijke is nog steeds niet aan de orde voor mij. Ze zijn er, of je ze engelen noemt of energieën is eigenlijk eender. Daar houden we het dan maar even op voor nu.