Wie is Luna, dat is een hele goeie vraag. 41 jaar, moeder van drie meiden, samenwonend, dorpsheks, werkt solitair. Dat is even kort samengevat hoe je mijn leventje kunt beschrijven. Een ding heb ik dan nog niet genoemd, mijn paranormale kant.

Dan kun je natuurlijk zeggen wat versta je onder paranormaal. Tja kijk, dat is een term die ooit verzonnen is omdat elk beestje een naam moet hebben. Voor sommigen, inclusief mezelf, is dat de normaalste zaak van de wereld. Dus "para" is niet aan de orde. Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat mijn gave erfelijke kanten heeft. Een eigenschap die van moeder op dochter doorgegeven is, net als zij die weer van haar vader kreeg, en die op zijn beurt het ook weer ergens vandaan kreeg.

Wat is dat voor een gave? Mijn kennis is er eentje van weten, zien, horen,voelen, en soms ruiken van dingen of personen. Sommigen praten dan over helderziendheid, maar dat dekt de lading niet voor mijn gevoel. Er is veel meer dan alleen dat stukje. Contact met overledenen is het meest voorkomend op dit moment, maar dat wisselt sterk. Eigenlijk van geval tot geval zeg maar. Neem maar van mij aan dat ik niks ga oproepen of iets dergelijks, zo werkt dat niet. Het zou zelfs heel erg fout kunnen gaan op die manier en dat kan niet de bedoeling van dit alles zijn toch. Nee het werkt meer op een manier dat als er iemand komt met vragen die beantwoord kunnen en mogen worden door "die andere kant" ben ik alleen maar het doorgeefluik dat de boodschap mag doorgeven. Doormiddel van een of meerdere foto's kan ik die persoon die spreekt identificeren, want soms zijn er toch wel meerderen die komen en zich even willen laten horen. Er wordt me wel eens gevraagd hoe zie je dat, wat zie en hoor je dan? Dat verschilt nog al eens. Soms is het een heel duidelijk beeld van de overleden persoon, soms is het niet meer dan een schim. Het beeld dat ik zie als ik een plek nader waar een paar weken tevoren een motorrijder in een ongeluk verwikkeld was met een personenauto is er eentje dat niet zou misstaan in een horrorfilm. Ik bespaar je de details.

Na altijd wel een gevoel gehad te hebben dat ik toch iets anders was dan doorsnee, heb ik mijn pad verlicht gezien door het fenomeen WICCA.

In deze pagina's zal ik een beetje vertellen over mijn bezigheden en ervaringen wat betreft het dagelijkse heksenleventje dat ik tegenwoordig leid. Bang zijn is nergens voor nodig, wij heksen zijn net als andere mensen, met een klein verschil. Ons geloof.

Who is Luna, good question. 41 years of age, mother to three girls, living with my partner, village witch, working solitary as such. That's in short what my life looks like. One thing i didn't mention in this little story is my paranormal side.

What do you consider paranormal you ask? Paranormal is just a phrase, if you keep in mind the human need to give anything and everything names. For some, including myself, it is normal. So there is no "para" in it at all. I am fortunate enough to be able to say the gift i have has some hereditary properties. It runns i the family so to speak,. I got it through my mother, and she got hers from her father, and he surely must have gotten it somewhere too.

What is this gift exactly? My skill is one of knowing, feeling, hearing, seeing, sometimes smelling things or persons without them actually being there. Some would call that clairvoiant but to me that doesn't cover it all together. It is a bit of an understatement to me. It covers a whole lot more. Contacting the deceased is the biggest part of my job at present. Trust me i don't call them to come and tell me stuff, that is not how this works. this could even backfire at some point and we don't want that, do we. No it is more like when someone comes to see me and has some questions that are to be answered by those on the other side, they come and speak willingly. I'm mearely the one that is used as a tool to pass on the message. Through photografs in can identify the person who is speaking, there are sometimes more of them who want to be heard. Some ask me what do you see and hear? That depends. Sometimes it is a clear image of the dead person, sometimes it is a slightly foggy one. The image i see when passing a spot where a few weeks before a motorbike met a car in an accident is one that would do nicely in a horror movie. I will spare you the details.

Seeing i've always had this feeling i wasn't quite average i came accross this phenomenon called WICCA that enlightend my path.

In these pages i will try and tell you about my every day life as a witch. Don't be scared, it is nothing one schould be afraid of, we witches are exactly like other people, with one little difference,    our beliefs.